Auteur: LucasforLife

We hebben heel veel mooie herinneringen aan Lucas’ korte, maar rijk gevulde leven. Bij het lezen van de overweldigende hoeveelheid deelnemingskaartjes en -berichten, is het ons opgevallen dat er ook heel wat mooie, grappige, ontroerende, … herinneringen leven bij andere mensen. We willen deze heel graag verzamelen voor onszelf, maar vooral ook voor als Ruth wat groter is. Jullie kunnen je verhaal met onderstaand invulformulier aan ons bezorgen, maar een briefje, kaartje, mailtje, … wordt natuurlijk ook heel erg geapprecieerd.

HEEL VEEL DANK ALVAST!

“Vanaf nu ben ik enig kind” zegt Ruth aan het ontbijt. Ze zegt het zonder veel emotie, als een nuchtere vaststelling van een veranderde realiteit. “Vroeger had ik een broer. Dat is Lucas. Maar nu hij dood is, ben ik alleen” voegt ze er nog aan toe. We proberen dit wel wat te relativeren door te wijzen op haar grote zus en broers, maar dat is duidelijk niet hetzelfde. “Die zijn er niet altijd” slaat ze de nagel op de kop.

Ruth doet het boven alle verwachtingen goed. We hadden gevreesd dat het heel moeilijk zou worden, eens zijn lichaam weg zou zijn uit ons midden, maar dat valt ons momenteel zwaarder dan haar. Ze houdt wel in de gaten of de kaarsjes branden en bij (een van) zijn foto(‘s) staat haar roze lantaarn, de kleine versie van de lantaarn die bij Lucas’ graf staat, waarin ze steevast 12 kinderkaarsjes (LED theelichtjes) brandt: “want ik ben bijna 5 en Lucas is 7 hé mama”.

Ze zoekt en vindt broertjes en zusjes in de vele kinderen rondom ons. Deze namiddag kwam hartsvriendin Kaatje spelen en waren ze meteen een tweeling. In de krokusvakantie gaat ze grote zus spelen over een van de peutertjes in onze vriendenkring, een taak waar ze nu al heel erg naar uitkijkt.

Lucas komt op een gezonde en mooie manier ter sprake. We kijken samen filmpjes en foto’s van vroeger, Ruth paradeert in Lucas’ te kleine Angry Birds pyjama en palmt geleidelijk aan zijn spulletjes in. Het gaat allemaal op een heel natuurlijke manier en helpt ook ons om aan deze “nieuwe” gezinssituatie te wennen.

Deze namiddag gingen we met enkele juffen, ouders en kinderen samen naar het kerkhof. Op Kaatjes vraag waarom, antwoordde Ruth heel gewoon “omdat ik op woensdag àltijd naar het kerkhof ga, naar mijn broer”.

We zijn in opruimmodus.Onze gang en ons terras staan vol spullen voor het Spit, het containerpark, de chiro, de school, … Het is erg zichtbaar dat onze prioriteiten de afgelopen maanden elders lagen. Het opruimen houdt ons bezig en maakt de leegte iets draaglijker. Het is erg bevreemdend dat 👑Lucas👑 niet meer in ons huis is.

We openden en sorteerden de vele tientallen kaartjes die we zaterdag bij de uitvaart en vandaag via de post kregen. Het zal wel even duren om die allemaal op gepaste wijze af te handelen. Het is best wel verbijsterend dat er zoveel mensen aan 👑Lucas👑 en ons denken.

We gingen ook vandaag nog even naar het kerkhof (het kinderkerkhof van Diestseveld, op de Diestsesteenweg), met een speciale missie. We er zagen de afgelopen dagen veel uitgeregende tekeningen liggen. Tegelijk merken we dat er nog steeds veel  kinderen tekenen, schrijven en knutselen voor 👑Lucas👑. Daarom plaatsten we vandaag een brievenbus bij zijn graf. Hopelijk gaan de kunstwerken op die manier niet verloren. Het deed deugd om te zien dat Olaf er nog steeds stond. De zon op de sneeuw had ook vandaag iets magisch.
   
 

Gisteren namen we met heel veel mensen afscheid van Lucas. De prachtig versierde kerk, mooie muziek en uitstekende voorgangers, gaven de juiste toon van diep verdriet en dankbaarheid voor wat was. Tegelijk primeerde de exliciet uitgesproken hoop om Lucas levend te houden in woord en gedachte. De intensiteit van de hele dag is onmogelijk in woorden uit te drukken, maar voelde voor ons alleszins aan als “een koning waardig”. Het zeer intieme afscheid bij het graf na de koffietafel, met bijpassende Olaf, maakte dat de dag voor Ruthje op een of andere manier ‘klopte’.  

 Het absolute gemis, dat vandaag pas echt begonnen is, wordt tegelijk getemperd door heel veel dankbaarheid voor iedereen die dit mooie afscheid heeft mogelijk gemaakt en de verbondenheid met velen die beseffen dat het voor ons nu pas allemaal in zekere zin “begint”.

Deze middag werd de kist van Lucas gebracht. Met veel nieuwsgierigheid en eindeloze vragen volgde Ruth het plaatsen en kisten vanop de eerste rij. 

Enthousiast strooide ze blauwe zachte veertjes rond Lucas en zette ze de door haar gewonnen driekoningenkroon op zijn hoofd. Zeven witte rozen, een kleine Olafknuffel, twee brandende theelichtjes op batterijen en nog een laatste kus later sloten we samen de kist. We maakten er een mooie schatkist van: gouden handjes van Ruth met bijhorende hartjes, zilveren kroontjes, en Lucas’ favoriete ridder, in goud getekend. 

De komende dagen zal er waarschijnlijk nog meer creatiefs aan toegevoegd worden, maar de basis is toch al gelegd.

Lucas’ lichaam is nog even dicht bij ons. Ondanks de tijdsgeest, kiezen we bewust voor thuisopbaring. Want ons kind moeten ‘stockeren’ in een anoniem funerarium voelt helemaal fout. Voor ons gezin is de nabijheid van zijn dode lichaam in onze living een geruststelling; misschien nog het meest voor Ruth, die bij thuiskomst steeds ‘opgelucht’ checkt of Lucas er nog is.

Het groeten van Lucas, selectief en strak geregisseerd binnen het weekend, was tegelijk vermoeiend en heel deugddoend. Tranen van verdriet, gemis en veel troost scheppen verbondenheid en verpletteren (hopelijk voorgoed) de schroom Lucas’ naam uit te spreken en herinneringen op te halen.

De komende week keert de rust terug en is ons huis weer helemaal voor ons gezin. Vijf dagen om de uitvaart verder op punt te stellen met voldoende tijd voor elkaar zodat we voldoende opgeladen een waardig afscheid kunnen trotseren.

Op 6 januari is er voor ons vanaf nu maar 1 koning meer. Lucas is deze avond om 21u48 vredig ingeslapen in onze armen.

Al dagen wijken we niet meer van Lucas’ zijde. Al meerdere keren kregen we het signaal dat het nog een kwestie van uren was. Maar uren werden dagen en elke keer dat Lucas dieper wegzakte, kwam hij er weer bovenop.

We beleven intense momenten, adembenemend zwaar en tegelijk mooi,  zo dicht bij Lucas. We koesteren de momenten die we nu nog samen doorbrengen, het verzorgen, zijn stille aanwezigheid, de nabijheid, de aanraking… helemaal op onze eigen manier.

 
En we wachten, maar hebben geen haast. Lucas is met veel “valse starts” en in een langdurige bevalling, die meer weg had van een gevecht dan van een geboorte, op de wereld gekomen en zal ook op zijn eigen manier, op zijn eigen tijd, weer vertrekken. 

De nacht was rustig, de ochtend daarentegen hels. Lucas vroeg om iets na 7 om op te staan – en dat waren wellicht de laatste begrijpbare woorden die we uit zijn mond hoorden. Hij rochelde enorm, gaf aan dat hij pijn had en was erg onrustig.

Zoals ook gisterennamiddag konden we amper nog begrijpen wat hij ons probeerde duidelijk te maken. Na een voorzichtig polsen van elkaars verwachtingen, kwamen we tot de conclusie dat we op deze manier absoluut geen garantie hebben dat Lucas’ wakkere momenten ook volledig pijnvrij en comfortabel waren. En dat is van in het begin onze voornaamste bekommernis geweest.

In de vroege namiddag kwamen de huisarts en een verpleegkundige van Kites. De sedatie werd fors opgedreven, met de bedoeling Lucas permanent in slaap te houden tot zijn lichaam het definitief opgeeft. Er werd ook vastgesteld dat zijn lichaam zelf aan de eindspurt begonnen is: talloze blauwe stipjes (petechiën) op zijn bovenlichaam tonen dat zijn bloedplaatjes en rode bloedcellen langzaam afgebroken worden.

In deze omstandigheden – zonder vocht en voedsel – komt het einde heel dichtbij. Lucas ligt er nu heel rustig en vredig bij, midden in het gedruis van ons gezin en huishouden, waar hij altijd wilde zijn.

Wij willen de komende dagen rustig afscheid nemen, naast hem zitten en zijn hand vasthouden. We willen Ruth begeleiden in haar afscheid en ons allemaal voorbereiden op het onvermijdelijke. Bezoekjes en bezoekers kunnen daar, in beperkte mate, deel van uitmaken, maar we vragen met aandrang om het kort te houden en ons eerst even te contacteren of het past.

De tumor groeit. Sinds twee dagen heeft Lucas enorme drukpijn achter zijn linkeroog en -oor. De tumor is intussen ook zichtbaar in zijn mond. De pijnmedicatie en sedatie is sinds gisteren verdubbeld, want pijn is wel het laatste dat we hem nu willen aandoen.

Lucas is op dit moment nog niet volledig gesedeerd. Er zijn nog wakkere momenten, maar het is heel erg moeilijk te peilen hoe lang we die nog kunnen in stand houden. Tijdens die wakkere momenten wil hij drinken, maar hij kan het niet. Hij wil dingen zeggen, maar we begrijpen hem niet. Zo hartverscheurend, zo schrijnend.

De volgende stap is volledige sedatie, zodat hij niet meer bij bewustzijn komt. We vragen ons af wanneer deze stap te zetten. Wanneer weegt Lucas’ pijn zwaarder door dan zijn ijzersterke wil om erbij te zijn? 

Niemand kan dit beantwoorden. Wat een ellende.