Als het op eten aankomt zijn er voor Lucas maar vier zaken van belang: kiembeperkend, lekker (varieert van dag tot dag), zoveel hij maar wil en boordevol calorieën. Dixit de diëtiste. Een marginaal ontbijt met cola, chips, apericubekes en choco dip sticks beantwoordt daar volledig aan. En Lucas vindt het prima!
Daar gaat vijf jaar opvoeding … Verzwolgen in de suikers en de vetten. En dat op advies van de diëtiste. Tsssss, de wereld draait door!
De zeer wisselvallige eetlust en vooral de onwil om te drinken hebben ertoe geleid dat Lucas gisteren een neus-maagsonde kreeg. Weer een van de minder aangename ervaringen van zijn gevecht tegen kanker.
Zijn bloedwaarden zijn intussen flink gestegen, het infectiegevaar is dus weer eventjes minder groot. Elke chemocyclus zullen er een paar daldagen zijn, waarop de kans erg groot is dat hij besmet en ziek wordt. Hopelijk komen we niet elke cyclus in het ziekenhuis terecht …
De antibiotica doen hun werk, de bacteriën in zijn bloed en longen krijgen geen kans om zich verder te manifesteren. Jammer genoeg kunnen de antibiotica enkel intraveneus worden toegediend, waardoor we nog zeker tot woensdag in het ziekenhuis moeten blijven.
Het leuke is dan wel dat hij morgen en overmorgen tussen de sondevoedingen en de toediening van antibiotica even naar huis kan. Weer een voordeel van het feit dat we zo dicht bij het ziekenhuis wonen!
Wat zalig om weer allemaal samen thuis te zijn. En naast de gewone (ver-)zorgende taken, hebben we voor Lucas nog een extra missie: vetmesten! De ziekenhuisopname met tal van narcoses (waarvoor je nuchter moet blijven) en de eerste chemokuur hebben hun sporen nagelaten: we kunnen letterlijk zijn ribben tellen. Ookal is het tegen onze principes, chips, cola, pannenkoeken, chocolade en tal van andere hoogcalorische voedingsmiddelen doen hier vlotjes hun intrede en zijn intussen een vaste waarde op zijn menu geworden. Het voedingsschema van een kankerpatiënt is sowieso helemaal anders, vergelijkbaar met de richtlijnen voor zwangere vrouwen (maar dan natuurlijk nog wat strenger). Soit, Lucas’ oogjes stralen als hij weer eens een glas cola mag drinken … Het is hem van harte gegund, hij moet al genoeg ontberen.
Onze en jullie gebeden zijn verhoord: we zijn eindelijk thuis met Lucas. Natuurlijk moeten we nog heel veel terug, en de eerste keer is al overmorgen (dagzaal). Maar dat doet er nu heel even niet toe. Lucas is thuis en dat vieren we met stevige ‘vetmest-desserts’: cola en chips. Hij voelt zich op slag tien keer beter, en wij dus ook natuurlijk.
Oef! Na een voormiddag vol twijfel over maag- en andere sondes, heeft papa Lucas dan toch kunnen overtuigen om te drinken en te eten. En hij voelt zich meteen ook stukken beter. En weer was het de muziektherapie die de mentale klik inzette, samen met een wandeling langs de fonteinen in de zon. Hiep hoi, weer een horde genomen.
Vandaag hebben we twee kindjes in het ziekenhuis: Lucas nog steeds op kinderoncologie en Ruth in het chirurgisch dagcentrum voor buisjes in haar oren. We hadden stilletjes gehoopt dat we deze avond ook twee kindjes mee konden nemen naar huis, maar helaas! Zolang Lucas niet kan drinken en eten, mag hij niet naar huis. Jammer!
Net voor het begin van de eerste chemo, nog een laatste beloning voor de super sterke en flinke Lucas: een ijsje in een schatkist!
Lucas for Life vzw 