Auteur: LucasforLife

Zuster Katelijn deelt met ons volgende herinneringen.

Gisteren ging ik langs het kerkhof omdat ik toch even in Leuven was. De wandeling naar Lucas’ plekje deed me even wegdwalen in de vele leuke herinneringen aan hem. De vele schootmomenten tijdens de vieringen in Sint-Geertrui waren telkens een uitdaging rustig de viering te proberen meevieren, de mensen rondom ons niet te storen en zelf niet luidop te schateren van het lachen om zijn gevatte opmerkingen. Ik deel hier twee van die momenten.
De inzet van de zang voor het Onze Vader werd gegeven en de kerkgangers zongen goed mee. Achter ons zat een koppel dat ik nooit eerder gezien had. De vrouw probeerde mee te zingen en Lucas, toen in prinsessenmodus, zat op mijn arm en fluisterde halfluid in mijn oor: “Zuster Katelijn, die mevrouw zingt als een boze koning”. Ik kon me amper ernstig houden en slaagde er niet meer in ernstig mee te zingen. Ik heb dan maar lachend verder gezongen.
Een andere keer zat hij in het Angry Birds tijdperk en dreigde hij voortdurend om de zwarte Angry Bird geluiden te laten maken. Ik hoopte en bad (als je dat al bidden kunt noemen) dat het niet tijdens de consecratie zou gebeuren. Na deze momenten ging ik telkens opgewekt naar huis.
We deelden ook meer ernstige momenten, vooral toen hij ziek was. Ons opruimmoment na de kindercatechese was telkens een ernstig gesprek over angst en verdriet of over hoop. Veelal wijze woorden die tot nadenken stemden. Momenteel koester ik ze nog in mijn hart maar als de juiste woorden komen, zal ik ze delen.

Zien
Het leven heeft mij dag aan dag
heel duidelijk laten blijken,
de mooiste dingen die je ziet,
die zie je, zonder te kijken.

Ze blijven bij je bovendien,
je hebt ze met je hart gezien.
(Toon Hermans)

Aan de vooravond van Ruths vijfde verjaardag, keren we vijf jaar terug in de tijd. De hele zwangerschap lang was Lucas ervan overtuigd dat hij een zusje kreeg. “Lucas krijgt een zusje, want Lucas is al een broertje. En mama is een meisje, dus de baby is ook een meisje” verkondigde hij parmantig aan al wie het horen wilde. Tegen juf Isa van de instapklas ging hij nog een beetje verder: “Ik krijg een zusje en ze heet Sarah” vertelde hij op een dag. Toen juf Isa mij kwam feliciteren dat we een dochter Sarah gingen krijgen, hoorde ik het in Keulen donderen! We wisten het geslacht van de baby helemaal niet en de naam Sarah was helemaal niet in de running.

Op donderdag 3 maart werd onze Ruth dan eindelijk geboren. Toch een meisje! Eindelijk konden we onze favoriete meisjesnaam gebruiken, al had Lucas hem ook gekregen als vierde naam. We moesten midden in de nacht naar het ziekenhuis en tante Machteld en tante Reinilde ontfermden zich over Lucas. In de namiddag kwam Lucas op bezoek om kennis te maken met zijn zus. Zijn gezicht sprak boekdelen!

Maar mama’s avondeten was minstens even interessant.

Lucas sloot zijn zusje meteen in zijn hart en vanaf dag 1 trad hij op als een echte grote broer en beschermer. Apetrots was hij, toen we Ruthje kwamen tot in de Lieveheersbeestjesklas.

“Tante Isa! Mijn mama heeft mijn baby mee” riep hij uitgelaten toen ik hem met Ruth in de draagzak uit school kwam halen.

Gelukkige verjaardag Ruthepetuut! Ik weet zeker dat je grote broer morgen meeviert hierboven.

Een rouwproces moet psychologisch gezien één van de boeiendste dingen zijn om te bestuderen en te observeren. Alle mogelijke emoties worden erin vertegenwoordigd en vechten om beurten voor de eerste plaats. Voor wie er door moet, is het hard labeur. Er wordt niet voor niets gesproken over “rouwarbeid”.

Doorheen het web van verdriet en het gemis, loopt ook een draad die -hopelijk op termijn- tot een soort van bevrijding zal leiden. Dit proces kunnen we niet anders omschrijven dan proberen met zichzelf in het reine te komen. Er komt veel verdriet en schuldgevoel naar boven: om de vreselijke aftakeling die we onze zoon niet hebben kunnen besparen, om het feit dat onze dochter haar grote broer moest verliezen en we haar niet konden behoeden voor zoveel verdriet op zo’n jonge leeftijd, om de zware medische beslissingen die we moesten nemen om Lucas’ bestwil, maar volledig indruisend tegen zijn levenslust en zijn “Wille zum Leben”. Deze gedachten duiken regelmatig op en laten zich niet gemakkelijk onderdrukken.

Het helpt om er met elkaar en in beperkte mate ook met anderen over te praten. Het helpt om met vele anderen herinneringen op te halen aan de “goede oude tijden”, het beste tegengif tegen de zwartgalligheid die toch altijd om de hoek loert. Het helpt ook dat we niemand als schuldige of verantwoordelijke kunnen aanduiden voor Lucas’ ziekte, aftakeling en dood. Het klinkt misschien gek, maar het feit dat er nergens ter wereld iets gedaan had kunnen worden om hem te genezen, helpt ook. In het reine komen met het overlijden van je kind, als blijkt dat geld, afstand of praktische bezwaren een levensreddende behandeling in de weg stonden, moet verschrikkelijk zijn.

Het hele rouwproces zal ons nog veel tijd en energie kosten.

Roos, één van onze bovenbeste buurmeisjes, die nu in India verblijft, deelt met ons volgende herinneringen:

Toen Lucas voor de eerste keer voor de deur stond zag ik een kleine speciale jongen. Toen wij een paar keer bij mekaar gingen spelen, zag ik een vrolijke, nog altijd speciale Lucas. Na een tijdje maakten we ook tijd voor een burenbrunch bij de familie Bruyland-van der Meijden met lekkere broodjes, eitjes……. We speelden er heel veel; voor de jongens oorlogje, voor de meisjes Frozen en voor Lucas ziekenhuisje, met zijn heel uitgebreide verzameling spuitjes, doekjes, ….. Maar de popjes mochten natuurlijk niet ontbreken en Olaf al zeker niet. De volgende dag probeerden we zo hoog mogelijk te springen op de trampoline om elkaar te kunnen zien over de tuinmuur heen, en zo hard mogelijk roepen “Ik ben hiiieeeerrrreee!!!!” .
En het burenweekend (het bovenste beste buren weekend) om nooit te vergeten. We speelden er met alle kindjes “mamatje en papatje”. Lucas wou perse “glote zus van Ruthje” zijn. We kamden onze haren met een tak. Bij ons ging dat maar bij Lucas kietelde dat want hij was bijna kaal.

Toen we voor de laatste keer op bezoek gingen (voordat we gingen verhuizen) was het niet makkelijk maar iedereen genoot ervan. En nu in Indië denken we aan een fantastische Lucas die nooit meer weggaat.

Het overkwam me al een eerste keer kort na Lucas’ overlijden. Het gemis vertroebelde de hele dag als een dikke mist. ’s Avonds in bed deed ik snel nog wat lippenbalsem op. De geur katapulteerde me ogenblikkelijk terug naar de laatste dagen van Lucas’ leven, toen we herhaaldelijk zijn lippen insmeerden omdat ze door de droogte en het voortdurende braken helemaal kapot gingen. De subtiele geur bracht een wervelwind aan voornamelijk positieve emoties naar boven en verdreef de mist. Ik voelde me vooral gelukkig omdat ik zo’n tastbaar stukje Lucas bij me had.

Tijdens een snelle boodschap in de stad deze middag overkwam me hetzelfde. Ik zocht douchelotion en bij het ruiken aan één van de vele flacons, “rook” ik plots hoe ik wekenlang Lucas gewassen heb, zittend in zijn rolstoel. We hadden een heel ritueel en uit zijn (gebrek aan) medewerking kon ik perfect afleiden hoe hij zich voelde en of hij pijn had of niet. Sommige dagen was elke aanraking te veel en had het wassen meer weg van een gevecht dan van een zorgmoment. Andere dagen ging het vlot en deed hij zo ontzettend zijn best om mee te helpen, ondanks de pijn en de misselijkheid, dat ik mijn tranen nauwelijks kon verbijten. Het waren prachtige, intieme momenten.

Gewapend met mijn douchelotion ging ik snel aanschuiven aan de kassa. De hele terugweg snoof ik aan de fles, genietend van Lucas zo dicht bij mij …

Douchen krijgt vanaf nu een spirituele dimensie!

Juf Ilse, van de eerste kleuterklas, stuurde ons deze herinnering:

Lucas, lieve Lucas…
Als juf heb je vele kindjes en die sluit je allemaal in je hart. Toch blijft het ene kind je al wat meer bij dan het andere.
Lieve Lucas, jij BENT zo een van die kapoentjes. Niet alleen door de kanker en de dappere strijd die je voerde… Maar vooral door wie je was in m’n klasje: een (gewone) kleuter van drie jaar. Al was er aan jou niet veel gewoon hoor… Terwijl andere jongens naar school kwamen met auto’s en zwaarden, bracht jij poppen en handtasjes mee. Terwijl andere jongens ‘papa’ speelde in de poppenkamer was jij een ‘mama’ die zorgde voor de kindjes. Jij was een vrolijke, lieve, taalvaardige en empathische jongen met een uitzonderlijke voorkeur voor de kleur ROOS. Je viel op in de klas en je viel op in de kring. Iedere dag en iedere moment had je wel iets te vertellen.
Enkele weken voor het schoolfeest vertelde ik in onze eerste kleuterklas dat wij als wasprinses of wasprins mochten optreden. Ik liet de meisjes zien welk rokje ze mochten aandoen en de jongens welke wasschorten met gouden kronen zij mochten dragen. Ook daar had je iets op te zeggen. Jij wou OOK prinses zijn…
Enkele mensen uit m’n omgeving vroegen me of ik dit wel kon toelaten… Hier bracht jij de volwassene wereld wat bij, lieve Lucas. Waarom zou je niet mogen zijn wie je bent en mogen houden waar je van houdt?? Als ik jou had verplicht om prins te zijn, zou je nooit zo geschitterd hebben.
Toen was je een schitterende wasprinses en vandaag schitter je verder… Als die ene schitterende ster.
Lieve Lucas, lieve schitterende wasprinses …
Je wordt gemist!!!

Een maand geleden namen we definitief afscheid van onze koning. Ongelooflijk dat het al zolang geleden is. We leven sindsdien heel dicht bij en verbonden met elkaar. Lucas neemt daarin een heel centrale plaats in. We halen herinneringen op, bezoeken zijn graf, zetten frisse bloemen bij zijn foto’s en zorgen steeds dat de kaarsjes branden. We zoeken zijn spulletjes uit, met een lach en een traan.

Intussen zijn we ook weer aan het werk, een grote stap voor elk van ons, want het dwingt ons tijd en ruimte te maken voor iets anders dan onze Lucas cocon. En het betekent ook onherroepelijk dat we verder gaan en dat het post Lucas tijdperk begonnen is.

De dagen en weken zitten vol “eerste keren sinds het overlijden”: de eerste verjaardagen, de eerste huwelijksverjaardag, het eerste schooleetfeest, de eerste keer carnaval, … Het is elke keer opnieuw een overwinning.

En ondanks dat alles zijn we niet ongelukkig. Er is verdriet en gemis, maar er zijn ook veel mooie en vrolijke momenten, niet zelden wanneer we jullie herinneringen aan Lucas lezen. Het leven is nu helemaal zoals een lotgenote mij een tijdje geleden schreef: we zijn niet meer gelukkig, maar wél zo gelukkig mogelijk. En dat is voorlopig genoeg.

Marijke, voor altijd tante Marijke, stuurde ons deze herinnering:

Goh, waar moet ik beginnen? Zal maar bij het begin beginnen zeker, aangezien Lucas toch een rode draad is doorheen mijn leven van de afgelopen 5 en een half jaar.
Lucas ging voor het eerst naar school en dat vond hij toch een beetje beangstigend. Hij had snel door dat er aan de andere kant van de gang nog een deur was, een deur die altijd open stond. Dus Lucas, nieuwsgierig als hij was, kwam eens een kijkje nemen. En dat bleef niet bij “eens een kijkje” want het was daar best oké. Zo leerde ik een guitige, praatlustige en heel schattige kleuter kennen! Lucas bleef langskomen, op alle momenten van de dag. Samen met hem kwam ’s morgens ook een mama mee, Diewer, en al heel snel groeide hier een vriendschap uit, eentje die ik heel waardevol vind! Diewer noemde mij op haar facebookpagina eens “de schoolmama van Lucas”. Amai, da’s zo fijn, zo lief en zo hartverwarmend…
Doorheen de jaren is Lucas blijven langskomen en als de tantes of oom hun Lucas kwijt waren, konden ze hem steevast terugvinden op het klein bureautje, waar hij gewoon eens een babbeltje kwam doen of een knuffeltje kwam geven. Toen hij naar de tweede kleuterklas ging bij Tante Lien, vond hij zichzelf “te oud” om nog knuffeltjes te geven, dus zei hij heel serieus dat ik hem vanaf nu veel minder zou zien. Lang heeft dat echter niet geduurd want op knuffeltjes staat geen leeftijd :-).
Ik herinner me nog alsof het gisteren was; de vrijdagochtend toen Lucas naar de neus- keel- oordokter moest en toch een beetje bang was. Zo erg zelfs dat hij perse eerst langs de school wilde gaan om zijn dagelijkse knuffel en zoen. Wist ik toen veel wat voor een helse strijd er zich in zijn hoofdje afspeelde… De volgende dag kreeg ik ’s avonds het slechte nieuws. Het woord “kanker” is toen voor het eerst gevallen. Het is alsof de wereld onder je voeten wegschuift. Die zondag heb ik in het ziekenhuis een jongetje zien liggen, met grote, bange ogen. Zo’n angst heb ik sindsdien nooit meer gezien! De volgende dag, samen met Lien, kon er een piepklein lachje vanaf, maar dat was echt maar piepklein. Maar de ongelofelijke strijdlust die Lucas, mama Diewer en papa Tomas tekent, kwam er snel weer door en die is niet meer weggegaan.
Toen Lucas in het derde kleuterklasje zat bij oom Gijs, heeft hij talloze keren het klein bureautje opgezocht, de knuffels, zoenen en verhalen waren er als vanouds weer bij. Maar als zo’n vechter het moeilijk heeft, op je schoot zit en zegt “ik ben bang want ik ga dood”, dan breekt je hart… Ik heb dan maar gezegd dat ik daar ook bang voor ben, daar boos om ben, daar verdrietig om ben… Wat kan je anders zeggen?
Een van de leukste herinneringen is de keer dat Lucas bij ons kwam slapen. Kris en ik zijn toen met Kobe, Wout en Lucas naar het blote-voetenpad gegaan, iets wat toch een overwinning betekende voor Lucas. Modder tussen je tenen naar boven voelen kriebelen, over steentjes lopen, door zand en over boomstronken, het was niet altijd zijn ding 🙂 Maar hij praatte zichzelf er overal door! ’s Avonds ging hij slapen op de kamer van Kobe, maar wilde hij geen pyjama aandoen. “Ik slaap altijd in mijn blootje” riep hij enthousiast, iets wat onze Kobe toch maar heeeeel vreemd vond. Het zorgde alleszins voor enkele hilarische taferelen en is tot op heden blijven hangen bij Kobe en Wout.
Ook de uitstap naar de Zoo Van Antwerpen blijft een fijne herinnering.
   
Wat ben ik blij dat jullie allemaal aanwezig konden zijn op ons huwelijk! We dachten het eerst uit te stellen, want niet lang ervoor kregen we het bericht dat de kanker zijn lelijke kop weer had opgestoken. Maar jullie waren er, en hoe! Vol trots, vol vreugde en zoals steeds heel liefdevol.

Maar de laatste uitstap, die naar de Efteling, zal voor altijd de speciaalste zijn. Het was een ongelofelijk mooie dag, met een zeer blije en energieke Lucas. Hij toonde ons uitgelaten zijn nieuwe kamer en sleurde ons doorheen het hele verblijf van villa Pardoes.

  
Tegen de middag was Lucas uitgeput, maar na een rustpauze kwamen jullie ons terug opzoeken. De mooiste, maar helaas ook een van de laatste dagen dat er nog echte interactie mogelijk was.
Het verlies van Lucas, ik weet niet of ik het ooit zal kunnen plaatsen… Ik mis hem, ik mis jullie… Maar ik neem heel veel mooie herinneringen mee, voor altijd!

Tine, Wim, Jutta, Josse en Seppe stuurden ons deze mooie herinnering:

Een mooie herinnering aan Lucas: hij was een muzikaal duizendpootje. Hij hield van viool spelen, en gitaar, zoals zijn papa, dat zie je op deze foto’s van een heerlijke, zorgeloze, zomerse dag in onze tuin in Brugge, toen Lucas, Jutta en Josse een concert gaven als ware Bremer Stadsmuzikanten.
    

Oom Jaap zal vast ook heel trots zijn, want Lucas speelde ook beiaardier, en dat doen maar weinig jongetjes van zeven hem na: 

Hij kon ook prachtig zingen, net als zijn mama en papa. Dat laatste zie je in dit filmpje, waarin hij zingt met de Cantulietjes, en die typische geconcentreerde blik van hem :

Er zijn heel veel schilderijen over musicerende engelen in de hemel, onder andere van Marc Chagall. Kijk maar eens naar ‘Le concert’. Het klinkt vast een stukje mooier in de hemel, nu Lucas daar is.
Lieve groetjes van Wim en Tine, Jutta, Josse en Seppe xxx

Nicky stuurde ons deze mooie herinnering.
Wil jij ook jouw herinnering delen met ons? Vul dan zeker dit formulier in.
Dank je wel!!!

Het moet zaterdag 3 oktober 2015 zijn geweest…
Ik bracht een zakje met vijgen-van-onze-boom naar ✨Lucas✨, omdat ik ergens -tussen de regels door- gelezen had, dat hij dat zo graag lustte. Het was een mooie nazomerse dag, maar ik was snipverkouden. Als ik aanbelde had ik niet verwacht dat ✨Lucas✨ zou opendoen…”
Wat kom jij doen en hé, wat zit er in dat mooie zakje?” was ✨Lucas✨ zijn kinderlijke nieuwsgierigheid…Ik toonde hem de verse vijgen en zag zijn ogen glunderen.
” En nu moet je binnenkomen” zei hij heel spontaan… . Ik vertelde hem dat ik vreselijk verkouden was en niet mee naar binnen wou, omdat ik bang was om hem ‘verkouden ‘ te maken.
” Dat geeft niet, ik ga toch dood…” antwoordde hij toen, alsof het het normaalste was, wat er kon gebeuren… Ik kreeg het heel even ijskoud, moest mijn tranen bedwingen, maar ✨Lucas✨ was vast beraden en was blij met het bezoek. Diewer was ook blij met mijn bezoek en al gauw zat ik met een lekker glas limonade in de tuin! Tomas was druk in de weer met de huisvesting voor de kippetjes.
” Wil je een dino kiezen? je mag uit al mijn dino’s kiezen die ik geknutseld heb…” Natuurlijk wilde ik dat wel en koos ‘dino diplodocus’ uit de kudde. Ik vroeg hem wel om zijn naam er op te schrijven. Met zijn oranje glitterpen signeerde ✨Lucas✨ zijn kunstwerk, mijn dino…
“Wil je nu met mij op de trampoline springen, ja toch hé?” En voor ik het besefte, pakte hij mijn hand vast en loodste mij naar de trampoline…Nog nooit heeft een handdruk mij zo geraakt, als ✨Lucas✨ zijn handje in de mijne… . Ik voelde me zo verward en schuldig , omdat ik zo verkouden was en bang om hem nog zieker te maken. Zo warm als ik me voelde om hem zo zien te stralen… dat hij mij zo gek had gekregen om mee te springen op de trampoline… Met het meest ontroerende, verwarde en verwarmende gevoel ging ik wat later terug naar huis…
Nu, maanden later staat er hier nog steeds ‘dino diplodocus’ te glinsteren bij kaarslicht op mijn ‘mooiste-herinneringen-kastje’ , bij het lichtje dat blijft branden … voor altijd ✨Lucas✨ 💙